"This is Russia, this is how our country works!"

De naam Moskou lijkt niet voor niets zo gekozen, zo blijkt wanneer​ we de trein uitstappen en gegroet worden met sneeuw. Dit was toch niet wat we ons voor hadden gesteld van de zomervakantie, en toen 2 dagen eerder nog het weerbericht 18 graden beloofde hadden we toch enige hoop de weg naar het warmere zuiden te hebben gevonden, maar niets is minder waar. Helaas bleken we getuige te zijn van een uniek schouwspel, zo vertelde onze gids zich 2 dagen later, aangezien zij, nog haar ouders of grootouders, sneeuw in mei had gezien. De gevolgen van het mindere weer merkten we de dag na aankomst, waar bij de Victory Day parade helaas zijn slotstuk, de luchtvaartshow, werd afgelast. Desondanks was het wel een erg indrukwekkende belevenis, om te zien hoe meer dan 10.000 soldaten marcheren en soms ook in koor nationalistische liederen zongen. Een groot deel van het publiek, dat met miljoenen aan de kant van de weg stonden, zong mee. Ook toen de vele tanks en enkele lange afstandsraketten, geschikt om een atoombom mee af te schieten, langs kwamen gereden werd dit met veel enthousiasme en gejuich ontvangen. Het gevoel van trots leek te overheersen onder het publiek en de deelnemende militairen, al gaf het bij ons toch een erg dubbel gevoel.
Dat deze dag niet alleen in het teken stond van show en spierballen tonen merkten we later toen we tegen een veel grotere herdenkingsstoet stuitten. Onder begeleiding van melancholische muziek liepen honderdduizenden Russen, vrijwel allemaal met een bordje met daarop een zwart-wit foto van een gesneuvelde soldaat, naar het Rode Plein. Hier werden ze na vele uren te hebben gelopen en gewacht toegesproken door Putin. Het was een indrukwekkend eerbetoon aan de ± 27 miljoen overledenen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hierin lopen ook veteranen mee, die wel heel vaak de Avondvierdaagse moeten hebben gelopen gezien het grote aantal medailles wat op de borstkas​ prijkt.

De avond werd afgesloten met groots vuurwerk op verschillende plaatsen in de stad, wat we, samen met duizenden anderen, vanaf de heuvel nabij de universiteit hebben aanschouwd.

De dag erna (woensdag) is eigenlijk de eerste dag in Rusland die we meemaken dat de Russen zelf geen vrije dag hebben, en voor ons dus een mooi moment om de stad te ontdekken. Met een interessante free walking tour (waarin een lokale gids je rondleidt en je aan het eind zelf bepaalt hoeveel je betaalt, intussen onze favoriete manier om veel van de stad te zien en te leren) leren we ook het één en ander over de geschiedenis van het land. Van Ivan de Verschrikkelijke (aan wie het land wel de bekende St Basil Cathedral te danken heeft) tot de laatste tsarenfamilie, de Romanovs, die in Yekatarinaburg om het leven zijn gebracht. Daarna bezoeken we nog onder andere het Kremlin en bovengenoemde cathedraal, maar eigenlijk vonden we van beiden de buitenkant indrukwekkender dan de binnenkant. Desondanks zijn het Rode Plein en de gebouwen er omheen het bezoeken meer dan waard, en wanneer we er in de avond nogmaals zijn heeft het ook een magische sfeer dankzij de verlichting (en ondanks de regen).

Intussen hebben we ook kennis mogen nemen van de "echte" Russen, zowel op positieve als negatieve manier. Zo was ik helaas in Sint Petersburg mijn departure/migration card kwijtgeraakt, het stukje dun papier wat je bij binnenkomst krijgt en bij het verlaten van het land moet kunnen tonen om weer de grens over te kunnen gaan. Hiervoor hebben we contact opgenomen met de Nederlandse ambassade, die ons verwees naar een soort gemeentekantoortje in de buurt. Aangezien deze op 9 mei dicht was gingen we er op 10 mei naartoe, maar daar aangekomen werd ons verteld dat de juiste persoon er pas op 11 mei was, vanaf 11 uur. Helaas bleek dit niet de meest behulpzame persoon te zijn en zien we de befaamde Russische bureaucratie in optima forma. Aangezien we 2 uur later de trein moeten halen zijn we blij dat we al snel bij de man aan het loketje zitten, maar iets minder blij om te zien dat hij eerst nog enkele andere vragen krijgt, en hij vrij agressief druk gebarend en tierend lijkt te reageren.

Wanneer hij merkt dat we geen Russisch spreken is duidelijk dat hij er geen zin in heeft, en schreeuwt hij ons iets toe in de trant van "als je in Rusland bent moet je maar Russisch spreken". We vragen de jongen achter ons om hulp, en dat hij blijkt een uitstekende tolk voor ons, en hij doet dan ook erg zijn best om de man in beweging te doen komen, maar het inmiddels rood aangelopen hoofd en de steeds agressiever wordende toon van de vrij forse man doet ons beseffen dat het erg lastig gaat worden. De enige toezegging is dat we het morgen nog eens kunnen proberen, maar dat is geen optie aangezien we dezelfde dag de trein naar Yekatarinaburg moeten nemen. Onze tolk probeert nog het hoofd van het kantoor te spreken, maar helaas blijkt dit onmogelijk en na de volgende tirade geeft hij het ook op, met de mededeling "unfortunately, this is Russia, this is how our country works". We gaan het dus nogmaals proberen in Yekatarinaburg en Irkutsk, en anders wordt het een spannende oversteek naar Mongolië over een week. Een soort Russisch roulette bij de grens dus, wish me luck...